هر روز می رسم لب این سالخورده رود...

سید محمدضیا قاسمی — Mon, 01 Jul 2013 04:38:00 GMT

هر روز می رسم لب این سالخورده رود

با کوزه ای که بشنوم از آب ها سرود

تقسیم می کنم عطشم را به ماهیان

می ریزم التهاب دلم را میان رود

این رود خاطرات مرا تازه می کند

یادش بخیر تلخی آن روز، صبح زود

باران گرفته بود و تو با چتر آمدی

گل های سرخ بر سر راهت شکفته بود

«روی سر تو چرخ زنان» بال می زدند

گنجشک های عاشقی ام با همه وجود

گنجشک های عاشق و ای کاش آسمان

از پشت ابر پنجره ای سبز می گشود

اما تو رفته ای به فراسوی آسمان

من سنگ مانده ام لب این ساحل کبود

روایت می کند چشمانت٬ آهوی خراسان را

سید محمدضیا قاسمی — Tue, 12 Mar 2013 03:31:00 GMT

لبانت قند مصری، گونه هایت سیب لبنان را
روایت می کند چشمانت٬ آهوی خراسان را

من از هر جای دنیا، هر که هستم٬ عاشقت هستم
به مِهرت بسته ام دل را، به دستت داده ام جان را

چنانت دوست می دارم٬ که با شوقِ تو می خواهم
بسازم وقف چشمت٬ تاک های مستِ پَروان *را

بگويي٬ سرمه دانت مي کنم بازار کابل را
بخواهي٬ فرش راهت مي کنم لعل بدخشان را

تو را من مي پرستم٬ بعد از اين تا هر زمان باشم
نمي سازم دگر در باميان٬ بوداي ويران را

تو ياقوت يمن، مشک ختن، ماه بخارايي
به زلفت بسته اي هر گوشه٬ دل هاي پريشان را

کنار پنجره آواز مي خواني و افشانده است
صدايت رنگ و بوي هر چه گل، هر چه گلستان را

کنار پنجره گيسو به گيسوی شب و باران
حواست نيست٬ عاشق کرده اي حتي درختان را

* پروان سرسبز درشمال کابل که انگورش شهرت دارد ...

شعر فارسی آیات غمزه

هر روز می رسم لب این سالخورده رود...

روایت می کند چشمانت٬ آهوی خراسان را